از دو که حرف می زنم از چه حرف می زنم

از دو که حرف مي‌زنم از چه حرف مي‌زنم

نويسنده و دونده‌ي دو استقامت، يک راز مشترک دارند؛ استقامت و تداوم.
کتاب « از دو که حرف مي‌زنم از چه حرف مي‌زنم» نوشته هاروکي موراکامي که با ترجمه روان مجتبي ويسي در 180 صفحه در نشر چشمه منتشر شده را به نوعي مي‌توان در جرگه کتاب‌هاي خودزندگي‌نامه نوشت. موراکامي در روايتي غير خطي از خلال تجربه بيست و سه سال دويدن و شرکت مستمر در ماراتن، به تاثير آن بر روند نويسندگي و شکل‌گيري هويتش به عنوان نويسنده مي‌گويد.
سال 1982 موراکامي يک کلوب جز موفق داشت و سه سال بود که مي‌نوشت. اما او فقط نيمه‌شب‌ها و بعد از تعطيلي کلوب، فرصت نوشتن پيدا مي‌کرد. در نهايت به اين نتيجه رسيد که نوشتن غريزي دير يا زود به بن‌بست مي‌رسد و بايد وقتش را تمام و کمال، صرف نوشتن يک رمان منسجم کند.
يک فعاليت غير ادبي، مانند دويدن روزانه به او کمک کرد تا روش شخصي‌اش را در حفظ ريتم و کم‌نوسان بودن بيابد و بتواند کارها را به رغم تمام مصائب و مشکلات به پايان برساند. نويسندگي حرفه‌اي سخت طاقت‌فرسا و استقامتي است و نياز به نظم، تمرکز و استمرار دارد. موراکامي معتقد است؛ پشتکار و تمرين، مهم‌تر از استعداد است. اين کتاب، روايت نويسنده‌اي است که روزي هشت کيلومتر مي‌دويد.
کتاب در 9 فصل به همراه پسگفتار و پيش‌گفتار، تاليف شده است؛ رنج کشيدن اختياري است، چه کسي به ميک جگر مي‌خندد، نکاتي در باب رمان‌نويس دونده، از جمله سرفصل‌هاي اين کتاب است.
موراکامي عنوان کتاب را از مجموعه داستاني از ريموند کارور با عنوان « از عشق که حرف مي‌زنم از چه حرف مي‌زنم» گرته برداري کرده است.
درباره نويسنده: هاروکي موراکامي(1949)، برنده جوايز ادبي متعدد از جمله فرانتس کافکا و فرانک اوکانر.
رتبه گودريدرز؛ 3 از 5.