کتاب «روزهاي آخر اسفند» نوشته سعيد رضا دوست
چيستي اميد و واکاوي آن در شعر شفيعي کدکني
کتاب «روزهاي آخر اسفند» نوشته سعيد رضا دوست، تحقيق و پژوهشي درباره اميد است. ادبيات غني کلاسيک را ميتوان از زواياي گوناگوني همچنان مورد تحليل و بررسي قرار داد. اگرچه تاکنون پژوهشگران بسياري به نقد و تحليل پرداختهاند و تحليلهاي بسياري هم در اين زمينه موجود است اما هر ديدگاه تازهاي نيز براي دوستداران ادبيات کلاسيک قابل توجه است.کتاب «روزهاي آخر اسفند» با بيان داستان کوتاهي از بيهقي يا شعري از مثنوي مواردي مانند زوال يا اميد را بررسي ميکند.
رضادوست در قسمتي از کتاب نوشته است: «مولانا در مثنوي، مثال از خيالانديشاني ميآورد که چشم به پيدايش يا زوال پديدهاي بستهاند که هيچ تناسبي با قوانين حاکم بر پيدايش يا زوال آن پديده ندارد. اين خيالانديشان همچون کسانياند که چشم دارند تا مثلا «شکاف طبقاتي» از ميان اجتماع رخت بر بندد بيآنکه قوانين حاکم بر ايجاد و زوال اين پديده را مد نظر قرار دهند. او چنين جماعتي را دچارشدگان به گونهاي ماليخوليا/ ماخوليا (پريشان گفتاري، سودازدگي) ميداند؛ نادر افتد اهلِ اين ماخوليا/ منتظر که رويد از آهن، گيا» کتاب در بخش دوم هم مختصر به بررسي ريشههاي اميد در شعر شفيعي کدکني ميپردازد. استاد شفيعي کدکني نويسنده و شاعر و پژوهشگر شناخته شد? ايراني است. او شاعري اجتماعي است که تصويري از جامعه ايران در شعرهايش بازتاب دارند. کتاب به موضوع چيستي اميد در شعر شفيعي کدکني توجه کرده است.
درباره کتاب «روزهاي آخر اسفند»
کتاب داراي دو بخش است و مختصر و کوتاه مواردي را بررسي ميکند. عنوان بخش اول «چيستي اميد: زمينهها و بنيانها» و بخش دوم «واکاويِ بنيانها و زمينههاي اميد در شعر شفيعي کدکني» نام دارد.
فهرست مندرج در بخش اول کتاب عبارت است از: «نرويد هرگز از پولاد شمشاد: قانونمندي اميد»، «در افسونِ گلِ سرخ شناور بودن؛ راز آميزي اميد»، «انديشهات جايي رود و آنگه تو را آنجا کشد: تخيلآميزي اميد»، «عليه وضع موجود: مبارزهجويي اميد»، «سوي او ميغيژ و او را ميطلب: کنشمندي اميد»، «علتي بدتر ز پندار کمال؟ کمالگريزي اميد»، «اين راه را نهايت صورت کجا توان بست؟: برخي اميدهاي واهي»، «کجاي اين شب تيره بياويزم قباي ژندهي خود را؟: متعّلقات اميد»، «صبر مردان و دلِ اميدواران: ساختِ اميد». بخش دوم و پاياني کتاب نيز با «شهسوار گرمپوي عرصهي اميد: شعر اميد» به پايان ميرسد.
در بخشي از کتاب «روزهاي آخر اسفند» ميخوانيم:
«زمان دستنيافتني است. ميتوان مجاورش شد و در سايهاش نفسي تازه کرد اما قابل تصور نيست. دستِطلب همواره از دامانِ آرمان کوتاه ميماند. آرمان آفريده شده است براي دست نيافتن. در مسيرِ آن، سير است و نِيل نيست. آرمان اگر اينچنين فهميده شود انگيزهبخش و روانافزا خواهد بود اما اگر صِرف دستيابي به آن موضوعيت يابد همواره امکان ريزشِ آوار يأس و سرخوردگي در آستانهي جان و جهانِ فرد قرار خواهد گرفت. نابگرايي و کمالگرايي، همخانوادههايي ديگر براي آرمانگرايي به شمار ميروند. نابگرايان هر آنچه را که ناقص ميدانند، ميرانند و به هيچش ميگيرند. از ديد آنها هر آنچه به کمال نرسيده شد، به هيچجا نرسيده است. آنها از منطقِ صفر و صد پيروي ميکنند. حال آنکه منطق فازي به ما آموزانده است نميتوان معطوف به “صفر و صد“ بود و در ميان اين دو، اعدادي ديگر نيز وجود دارند که هرکدام شخصيتي مستقل بهرهمندند. بدين ترتيب ميزان درستي و صدقِ امور ميتواند ميان “کاملا درست“ و “کاملا غلط“ در نوسان باشد.»
درباره نويسنده کتاب «روزهاي آخر اسفند»
سعيد رضا دوست صاحب اثر «قصه غريب آمد و گوينده هم» و «روزهاي آخر اسفند».
درباره ناشر کتاب «روزهاي آخر اسفند»
کتاب تأليفي «روزهاي آخر اسفند» توسط نشر آسيم چاپ و منتشر شده است.
