مرد خیلی راحت

مرد خیلی راحت، نمایشنامه‌ای است اثر اریک امانوئل اشمیت. گفت و گوی بازیگر تئاتر با مردی گوشه‌گیر. این بازیگر مشهور تئاتر، قرار است نقشی متفاوت از نقش‌های گذشته خود روی صحنه اجرا کند. نقش فردی گوشه‌گیر و مردم گریز که در دنیای واقعی نیز شناخته شده است. قبل از اجرا همان مرد، نزد او می‌رود و سر صحبت را با او باز می‌کند. کسی نمی‌تواند این فرد منزوی را ببیند. بازیگر به گوشه‌گیر می‌گوید: "دنیا تئاتره، ولی شما از رفتن روی صحنه امتناع می کنید. از آدم ها فاصله می گیرید که تحلیلشون کنید، زیر لب ازشون ایراد می گیرید که باید بهتر عمل می کردند. اما خودتون چی؟ بازیگر باشید، نه تماشاگر. خطرِ زندگی کردن رو قبول کنید."

در مرد خیلی راحت مکالمه‌ها اینگونه آغاز می‌شوند:
لدا آلکس، فکرش رو بکن... ] متوجه عدم حضور آلکس می‌شود.[ آلکس؟ آلکس؟ ]به سوی طراح لباس برمی‌گردد.] یعنی چی؟ آلکس هنوز نیومده؟
دوریس نه.
لد ا حماقت محضه. چه کار می‌کنه؟
دوریس اوه، پرده تا چهل دقیقة دیگه بالا نمی‌ره.
لدا افتتاحیه! مثلاً امشب، افتتاحیه است! شروع اون در نقش مردم‌گریز و من در نقش سلیمِن... از کلة سحر شروع کردم به داد و بیداد کردن و پا به زمین کوبیدن! وقتی پسرم رو چنگ زدم، شوهرم من رو انداخت تو ماشین و پیاده‌ام کرد جلو تئاتر. از غروب دارم تو لژم با سگ‌هام دورِ خودم می‌چرخم. ولی انگار آلکس ترسی نداره...
دوریس [از موضع قدرت:] تو سال های اخیر، هی چوقت آلکس رو نگران ندیدم. اون می‌دونه مردم دوستش دارند.
لدا اتفاقاً... ناامید کردن تماشاگرهای عام وقتی منتظر چیز فوق العاده‌ای هستند، آسونه. من می‌دونم مشکل چیه: این برچسبِ خوش پوشی که بهم چسبوندند دیگه این اجازه رو نم یده بدون ترس و لرز حتی یک پیرهن بپوشم. اگه آرایشم ساده باشه مردم ناراحت می‌شن، خیال می‌کنند دارم نادیده شون می‌گیرم. نتیجه‌ اینکه : من محکومم نان باگتم رو هم با لباسهای اجق وجق بخرم و از پنج بعدازظهر با این ریخت این ور و او نور برم.