مقدمهاي بر روانشناسي نقاشي کودکان
آيا اينکه نقاشيهاي کودکان کج و کوله و بدون رعايت تناسبات واقعي در ترسيم آدمها و ديگر چيزهاست به ناشيگري آنها بر ميگردد يا به جهان دروني و عواطف و احساسات و نوع درکشان از آدمها و جهان پيرامون؟ آيا کودکان آنچه را ميدانند نقاشي ميکنند؟ آيا ميتوان با تحليل روانشناختي نقاشيهاي کودکان به ناخودآگاه و عواطف و احساساتشان پي برد؟ نظريههاي مختلفي در اين باره وجود دارد و اگرچه باور قديمي و رايج اين است که منظور و انديشهاي مشخص در پشت نقاشي کودکان و شيوه نقاشيشان نيست اما در پژوهشهاي جديد در اين زمينه اين ديدگاه مطرح شده است که کودکان صرفا از سر ناشيگري نيست که چيزها را عجيب و غريب ميکشند. اين پژوهشها به ما ميگويند که رعايت نشدن تناسبات مرسوم در نقاشيهاي کودکان برآمده از تلاشي فکرشده از جانب آنهاست براي انعکاس تصاوير. گلين.وي.توماس و آنجل.ام.جي.سيلک در کتاب مقدمهاي بر روانشناسي نقاشي کودکان با ديدي انتقادي به طرح و بررسي نظريات مختلف درباره نقاشي کودکان پرداختهاند. آنها در اين کتاب ضمن ارائه تاريخچهاي از تحقيق در زمينه نقاشي کودکان و معرفي نظريههاي فلسفي و ادراکي در زمينه نقاشي و تصوير و ادراک بصري به بررسي پيوند ميان اين نظريهها با ديدگاههاي اصلي درباره نقاشي کودکان پرداختهاند.
اينکه چرا کودکان نقاشي ميکنند، پيامدهاي نقاشي کودکان و جنبه هنري نقاشي آنها و نظريههاي روانشناختي که به ارتباط ميان نقاشي کودکان و رشد عاطفي و شناختي آنها ميپردازد از جمله موضوعات مطرح شده در اين کتاب است.
مقدمهاي بر روانشناسي نقاشي کودکان با ترجمه عباس مخبر در نشرِ بان منتشر شده است.
