کتاب «پاريس جشن بيکران» اثر ارنست همينگوي، ترجمهي فرهاد غبرايي، نشر کتاب خورشيد
خاطرات ارنست همينگوي از پاريس که ميتوان آن را اثري داستاني هم درنظر گرفت. «پاريس جشن بيکران» شرح و توصيفي است که همينگوي از پاريس در دهه بيست ميلادي به دست داده است.
کتاب «پاريس جشن بيکران» به خاطرات سالهاي 1921 تا 1926 همينگوي در پاريس مربوط است.
خود همينگوي درباره کتاب «پاريس جشن بيکران» نوشته بود: «اگر خواننده خوشتر دارد، ميتوان اين کتاب را داستان دانست. اما هميشه اين احتمال هست که کتاب داستاني از اين دست بر آنچه به منزله واقعيت نگاشته شده پرتوي بيفکند.»
ارنست همينگوي در تابستان 1957 در کوبا شروع به نوشتن کتاب «پاريس جشن بيکران» کرد و پس از چند سال کار کردن روي آن در نهايت در بهار 1960 در کوبا اين کتاب را تمام کرد.
همينگوي که زندگي بسيار پرماجرايي داشت، در اواخر عمرش تصميم گرفت از ميان وقايع مختلف زندگياش، خاطرات دوراني را بنويسد که جوان است و سوداي نوشتن را در سر دارد و اين خاطرات در کتاب «پاريس جشن بيکران» منتشر شده است.
کتاب «پاريس جشن بيکران» پس از انتشارش با استقبال زياد خوانندگان روبرو شد و در ميان آثار همينگوي اثري خواندني و محبوب محسوب ميشود.
مروري بر کتاب «پاريس جشن بيکران»
همينگوي در کتاب «پاريس جشن بيکران» خاطرات دوراني را نوشته که ميتوان آن را سالهاي دربهدرياش دانست؛ به قول خودش سالهايي که «بسيار تهيدست و بسيار خوشبخت» بود.
خاطرات همينگوي در پاريس بين سالهاي 1921 تا 1926 چيزي بيش از خاطرات وقايعي است که او پشت سر گذاشته. در کتاب «پاريس جشن بيکران» همينگوي جوان را ميبينيم که هم شور نوشتن دارد و هم نشان ميدهد که براي نويسنده شدن انضباطي سفت و سخت هم لازم است.
دوراني که همينگوي در پاريس است به ظاهر دوران بينظمي و زندگي کوليوارش است. او روزها را در کافهها ميگذراند، به مسابقات اسبدواني ميرود و ضمنا مشغول شرب مدام هم هست. اما در اين بينظمي ظاهري نظمي قاعدهمند نهفته است. همينگوي از کافهها چون دفتر کارش استفاده ميکند و با ترتيبي مشخص به نوشتن مشغول است. شرح اين دوران مهم از زندگي همينگوي در کتاب «پاريس جشن بيکران» آمده است و از اينرو اين کتاب هم ميتواند داستاني باشد که همينگوي با نگاه به گذشته نوشته و هم ميتواند اثري در نظر گرفته شود که او در آن به عادات نوشتنش پرداخته است.
فرهاد غبرايي سالها پيش کتاب «پاريس جشن بيکران» را به فارسي ترجمه کرد اما مرگ ناگهاني او سبب شد که اين ترجمهاش در زمان حياتش منتشر نشود. سالها پس از آن، مهدي غبرايي با بازبيني ترجمه برادرش کتاب «پاريس جشن بيکران» را آماده انتشار کرد.
به پيوست کتاب «پاريس جشن بيکران»، دو مقاله از گابريل گارسيا مارکز و ماريو بارگاس يوسا هم ترجمه شده که آنها در متنهايشان از اهميت همينگوي و جايگاه او نوشتهاند. يوسا در بخشي از مقالهاش درباره ويژگيهاي کتاب «پاريس جشن بيکران» نوشته: «کتاب، بيش از آنکه خاطرات حسرتبار جواني باشد، طلسمي جادويي است، کوششي ناآگاهانه به بازگشت از راه خاطرات و واژهها به ذروه زندگياش، دمي از اوج جنب و جوش و نيروي آفرينندگي، تا جوش و خروش و شفافيتي را که اکنون به سرعت رو به کاستي است بازيابد. همچنين کتاب انتقامي پس از مرگ است، تسويه حسابي با همراهان پيشين ادبي و جهان کوليواري. کتابي رقتبار، واپسين نغمه قو- زيرا آخرين کتابي بود که نوشت- که در زير جلوه خاطرات فريبنده جواني اعتراف به شکست را پنهان ميدارد.»
پاريس در دهه بيست ميلادي شهري جنونزده است و همينگوي نيز در اين دوره در آنجاست در حالي که سرشار از استعداد و پر از آفرينندگي است و خواندن شرح اين دوران در کتاب «پاريس جشن بيکران» براي هر خواننده مشتاق ادبيات لطف بسيار به همراه دارد.
درباره ارنست همينگوي نويسنده کتاب «پاريس جشن بيکران»
ارنست همينگوي، از مهمترين و تاثيرگذارترين نويسندگان قرن بيستم، در سال 1898 در امريکا متولد شد. او شاهد و درگير جنگ جهاني اول بود و نيز وارث سرخوردگيها و نااميديهاي نسل بعد از جنگ. همينگوي هنگام جنگ براي صليب سرخ کار ميکرد و تجربههاي او در اين طول جنگ منبعي بزرگ براي نوشتن داستانها و رمانهايش بود. از همينگوي تعداد زيادي داستان کوتاه باقي مانده که به اندازه رمانهايش حايز اهميتاند. جنگ و تبعات آن در بسياري از داستانها و رمانهاي همينگوي مورد توجه قرار گرفتهاند و او از زوايهاي منحصر به خود و نيز با سبک خاص خود تجربهها و مشاهداتش از جنگ را به درون داستانهايش کشانده است. همينگوي در جنگ جهاني دوم هم به عنوان خبرنگار جنگي حضور داشت. حاصل فعاليت همينگوي به عنوان نويسنده رمان و داستان کوتاه، کتابهايي است که تعدادي از آنها بيترديد از شاهکارهاي هميشگي ادبيات جهاني خواهند بود. تاثير همينگوي در ادبيات معاصر غيرقابل چشمپوشي است و به جز تاثيرگذاري در زمينه سبک نويسندگي و شيوه نثرنويسي، نوع نگاه او به جهان و زيست مردم دورانش هم الگويي منحصربهفرد بوده است. «پيرمرد و دريا»، «داشتن و نداشتن»، «وداع با اسلحه»، «اين ناقوس مرگ کيست؟»، «برفهاي کليمانجاور» و «پاريس جشن بيکران» تعدادي از آثار مهم همينگوي است که به فارسي ترجمه شدهاند. همينگوي پس از يک زندگي پرماجرا سرانجام در سال 1961 درگذشت.
درباره ترجمه کتاب «پاريس جشن بيکران»
کتاب «پاريس جشن بيکران» با ترجمه فرهاد غبرايي در نشر کتاب خورشيد منتشر شده است.
فرهاد غبرايي از مترجمان ادبي نامآشنا و قابل اعتماد ايراني بود که در بهمنماه 1328 متولد شد و در ارديبهشت 1373 بر اثر سانحه تصادف درگذشت. غبرايي پس از تحصيلات ابتدايي و متوسطه براي تحصيل در رشته زيستشناسي به دانشگاه شيراز رفت اما پس از مدتي تغيير رشته داد و به سراغ تحصيل زبان و ادبيات انگليسي رفت و در اين رشته فارغالتحصيل شد. او مدتي در اروپا و از جمله فرانسه بود و در رشته سينما درس خواند که البته آن را نيمهکاره رها کرد و در سال 1358 به ايران بازگشت و کار ترجمه را شروع کرد. او بعدتر با زبانهاي ايتاليايي و فرانسوي هم آشنا شد و درواقع مترجمي چندزبانه بود و زبان اصلياش فرانسه بود. از فرهاد غبرايي چند داستان و اثر پژوهشي هم منتشر شده و رماني نيمهکاره نيز از او باقي مانده که مرگ زودهنگامش مانع از به پايان رساندنش شد. غبرايي شناخت خوبي از ادبيات جهاني داشت و با زبان فارسي و امکانات آن به خوبي آشنا بود و بر اين اساس ترجمههايي قابل اعتنا از او باقي مانده است. «حريم»، «سفر به انتهاي شب»، «پاريس جشن بيکران» «جزيره»، «شکست»، «آسوموار»، «شهر شيطان زرد» و «زندگي بتهوون» برخي از ترجمههاي او است.
