همه می میرند

معرفی کتاب همه می میرند اثر سیمون دوبووار

رمانی فلسفی که از مهم‌ترین آثار ادبی و فلسفی قرن بیستم شناخته می‌شود. سیمون دوبووار در رمان همه می میرند ماجراهایی مربوط به قرم چهاردهم میلادی را دستمایه نوشتن داستانش کرده است. دوبووار که یکی از چهره‌های شاخص جریان اگزیستانسیالیستی سده بیستم بود، در کتاب همه می میرند به گونه‌ای غیرمستقیم به نقد مفهوم جاودانگی پرداخته و بر مبنای فلسفه اگزیستانسیالیسم بر این نکته انگشت گذاشته که محدودیت زمانی زندگی انسان و میرا بودن او نه تنها نقطه‌ای تیره در زندگی به شمار نمی‌رود بلکه به تصمیم‌ها و انتخاب‌های انسان ارزش و اصالت می‌بخشد.

دوبووار مثل برخی دیگر از متفکران هم‌عصرش بر این باور بود که زندگی بی‌پایان منجر به ازخودبیگانگی و همچنین گسست از دیگران می‌شود و این ایده او در همه می میرند به روشنی دیده می‌شود.

درباره کتاب همه می میرند

داستان همه می میرند حول شخصیتی به نام رایموندو فوسکا شکل می‌گیرد. او بر شهر کارمونا در ایتالیا فرمان می‌راند اما حکومت بر این شهر کوچک او را راضی نمی‌کند. جنگ‌های مداوم که با هدف گسترش مرزهای شهر درمی‌گیرد افق‌های هر دم گسترده‌تری را پیش روی فوسکا می‌گشاید.

این نبردها سرانجام به این نقطه می‌رسند که نه فقط در یک شهر یا کشور بلکه باید بر سرنوشت جهان و مردمانش حکمرانی کرد اما برای این هدف نیاز به زندگی جاودان وجود دارد. زمان، که هر دمش برای انسان‌های میرا ارزشی یگانه دارد، برای شخصیت اصلی کتاب همه می میرند خط پایان‌ناپذیری می‌شود که او در امتدادش سرگردان و آشفته است.

فوسکا با خوردن معجونی نامیرا شده و در زندگی طولانی و چندصد‌ساله‌اش می‌خواهد با به‌دست‌آوردن قدرت بی‌حد جهان اطرافش را تغییر دهد. اما نامیرایی او سرانجام سبب می‌شود که هر آنچه‌ او در پی‌اش بوده دست‌آخر به پوچی و تباهی برسد. تمام انسان‌هایی که او دوستشان دارد یکی یکی می‌میرند و او در عمر جاودانش شاهد مرگ عزیزانش است. دوبووار در کتاب همه می میرند نشان داده که همه ارزش زندگی بسته به مرگ است و بدون حضور مرگ زندگی انسان چیزی جز تباهی و درماندگی نیست. قهرمان داستان او به بتی سنگی شبیه است که گویی هیچ چیزی در جهان بر او اثر نمی‌کند.

معنای زندگی، مسئله جاودانگی، آزادی و مسئولیت، عشق، مرگ و تاریخ و فردیت از مضامین عمده رمان همه می میرند است. از این نظر این اثر وجوه مشترکی با آثاری چون هستی و نیستی سارتر و جنس دوم دوبووار دارد.

در همه می میرند روایتی واقع‌گرایانه با تاملات انتزاعی فلسفی درهم‌آمیخته‌اند و خواننده در این اثر به تامل درباره بنیادی‌ترین پرسش‌های وجودی وامی‌دارد. مرگ مضمونی تکرارشونده در برخی آثار دوبووار است و حتی در عناوین کتاب‌هایش هم می‌توان رد مرگ را دید: همه می میرند، مرگ آرام و خون دیگران. مرگ از مضامین کانونی اگزیستانسیالیسم بوده و دوبوار هم در آثارش به آن توجه کرده است.

خلاصه رمان همه می میرند

«دستی به صورتم کشیدم. می‌دانستم که همه این نظر را دارند. پس من برای چه مبارزه می‌کردم؟ مگر کارمونا چه بود؟ تخته‌سنگ‌هایی بی‌تفاوت، و مردانی که از مرگ وحشت داشتند. هم آنها و هم من از یک چیز وحشت داشتیم. اگر کارمونا را تسلیم جنووایی‌ها کنم شاید ما را زنده بگذارند، شاید چند سال دیگر زندگی کنیم. یک سال دیگر زنده بودن: پیرمرد گدا برای یک شبش التماس می‌کرد. یک شب، یک زندگی. بچه‌ها، با آن همه زندگی که در پیش دارند... یکباره دلم خواست وا بدهم.»

درباره سیمون دوبووار نویسنده رمان همه می میرند

سیمون دوبووار، نویسنده، فمینیست و فیلسوف اگزیستانسیالیست و فعال سیاسی فرانسوی، در سال 1908 متولد شد. او گرچه خود را فیلسوف نمی‌دانست اما نظریاتش تاثیری مهم بر نظریه فمینیستی برجا گذاشتند. دوبووار آثار داستانی و غیرداستانی مهمی نوشت و کتاب جنس دوم او به عنوان اثری جریان‌ساز شناخته می‌شود. او از مهم‌ترین نویسندگان و روشنفکران قرن بیستمی فرانسه است که حضوری مستقیم در وقایع سیاسی و اجتماعی فرانسه داشت. خاطرات جنگ و جدانشدنی‌ها از جمله ترجمه‌های فارسی آثار او است که در نشر کتاب پارسه منتشر شده است. از دیگر آثار او می‌توان به کتاب وانهاده و نقد حکمت عامیانه اشاره کرد. دوبووار در سال 1986 از دنیا رفت.

کتاب همه می میرند برای چه کسانی مناسب است؟

رمان همه می میرند به علاقه‌مندان به فلسفه اگزیستانسیالیسم و ادبیات داستانی به خصوص دوستداران رمان‌های فلسفی پیشنهاد می‌شود.